رفتن به محتوای اصلی

مقدمه

اگرچه امروزه دانشگاه‌ها بیش از هر زمان نقش اساسی در آموزش نیروی مولد کار رادارند، اما بنا به نظر سیاست‌گذاران حوزه اشتغال دانشگاهیان، آموزش‌های دانشگاهی برای ورود موفق فرد به بازار کار کافی نیست. توانمندی شغلی دانشجویان و اشتغال دانش‌آموختگان یکی از مسائلی است که اداره کل فرهنگی و اجتماعی دانشگاه تهرانهمواره موردتوجه برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران کشور بوده  و هرساله تعداد زیادی از افراد سازمان بین المللی دانشگاهیانبه‌نظام آموزش عالی وارد و به فاصله چند سال فارغ‌التحصیل و به بازار کار روانه می‌شوند.

با توجه به نام‌گذاری سنوات گذشته با عنوان «تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی»، «حماسه اقتصادی» و «اقتصاد و فرهنگ، با عزم ملی و مدیریت جهادی» از سوی رهبر معظم انقلاب از یک‌سو و شرایط خاص اقتصادی که اکنون کشور ما در آن قرار دارد از سوی دیگر و لزوم توجه بیش‌ازپیش به مسئله اشتغال دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاهی که اکثر قشر جوان و آینده‌ساز کشور را شامل می‌شوند، طرح حاضر باهدف کاهش میزان بیکاری دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاهی تدوین‌شده است.

۱-۲- ضرورت اجرای طرح

بر اساس آمار تنها ۴۰ درصد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی  که موفق به کسب جایگاه شغلی شده‌اند، در رشته‌های تحصیلی خود مشغول به کارند و بقیه یا در رشته‌های مغایر با تحصیلات خود و یا در مشاغل آزاد شاغل می‌شوند. آمار نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان، نشانگر مشکلات ساختاری است که از یک‌سو در ارتباط با بازار کار و از سوی دیگر در رابطه با نظام آموزش عالی کشور است. درباره علل بیکاری دانش‌آموختگان نیز نظریات متفاوتی وجود دارد؛ اما صرف‌نظر از اینکه مقصر کیست، لازم است تا نسبت به کاهش ضریب بیکاری فارغ‌التحصیلان کشور تلاش کنیم.

در این میان، فراگیری مهارت‌های مختلف و کسب تخصص در زمینه‌های گوناگون در حین تحصیل می‌تواند بار اقتصادی و روانی ناشی از بیکاری را در  فارغ‌التحصیلان و حتی دانشجویان مشغول به تحصیل کاهش دهد. به همین سبب، این طرح با رویکردی مستقیم نسبت به دو طیف مخاطب «دانشجویان» و «فارغ‌التحصیلان» و رویکردی غیرمستقیم نسبت به «جوانان»

تدوین‌شده است. باید در نظر داشت در وضعیت کنونی بیش از نیمی از فارغ‌التحصیلان در سال‌های اول فارغ‌التحصیلی موفق به یافتن شغل متناسب با رشته تحصیلی خود نمی‌شوند که سبب بروز مشکلات عدیده‌ای به لحاظ روانی، اقتصادی و اجتماعی برای فارغ‌التحصیلان و خانواده آن‌ها و نهایتاً جامعه می‌گردد. جمعیتی که بیشتر در معرض خطر بیکاری قرار دارند عمدتاً جوانان تحصیل‌کرده‌ای هستند که برای اولین بار وارد بازار کار می‌شوند و در سراسر جهان، میزان بیکاری جوانان ۲ تا ۳ برابر بالاتر از میزان بیکاری بزرگ‌سالان است (ILO, 2001). معمولاً افرادی که برای اولین بار در جستجوی کار هستند، با مشکلات بیشتری که ناشی از «فقدان تجربه کاری» و در اصطلاح سابقه کاری است روبرو می‌شوند که یکی از اهداف این طرح، پوشش این نقاط ضعف خواهد بود.

۱-۳- اهداف طرح

۱-۳-۱- اهداف اصلی

  • آشنایی افراد با بازار کار
  • ایجاد انگیزه جهت حضور در بازار کار و کسب تجربه
  • شناسایی استعدادها و توانمندسازی افراد مستعهد برای اشتغال‌زایی به سمت مسیر کارآفرینی
  • توانمندسازی افراد جهت ورود حرفه‌ای به بازار کار
  • اشتغال متخصصین در جایگاه شغلی خود

۱-۳-۲- اهداف فرعی

  • ایجاد روحیه نشاط و پویایی و انگیزه در جامعه
  • کاهش تنش ناشی از فشار اقتصادی با برگزاری دوره‌های کم‌هزینه و کاربردی

۱-۴- مخاطبان

  • دانشجویان : دانشجویان در تمامی مقاطع می‌توانند از مخاطبین این دوره‌ها باشند.
  • دانش‌آموختگان: دانش‌آموختگان ازجمله مهم‌ترین قشر و جامعه هدف طرح هستند که با گذراندن این دوره‌ها می‌توانند مهارت‌های لازم و کافی را جهت ورود به بازار کار و درنهایت ارائه خدمات تخصصی به جامعه بیاموزند.
  • عموم مردم: با توجه به گسترده بودن طرح و عمومی بودن مشکل اشتغال حتی برای جوامع غیردانشگاهی، شرکت برای عموم افراد ممکن است.
بستن جستجو
برگشت به بالا